My hande wat vassit in jou
granaat borselkop hare
jou Brannewyn lag en my Gin asem
op 'n Saterdag piekniek lank-lank terug
'n gelukkiger Dinsdag ná 'n reënerige
aand op die Amstel, debatteerend
in die "Old Sailor" in De Wallen terwyl
die prostitute rooibors-prontuit vir
jou oogknip (en ek vergeet van jou
skreeu en die kere wat jy my beskuldig)
Die warm opkrul in jou skulplyf oor
talle wintersoggende, die ek-voel-16
middernag danse by vriende se
troues.
Die oneindigende skimp-skimp
"ek-soek-die-ring" foto's, jou
"asseblief net nie 'n mermaid-styl"
trourok kommentaar
Die tiek-tok van twee en 'n half jaar
(en dalk daarna), wat skuins ná Oktober
op 'n Sondagmiddag gaan stilstaan
in my voorportaal: jou kop in jou hande
en my hart aan't skerwe op die bank
waar ek laas op jou skoot aan die
slaap geraak het
Ons loop stadig-maar-seker leeg,
nou vervaag my hand in joune en
ons Desembers en vakansiedrankies
saam met maskers en pandemie-opskrifte
soos die laaste 3 dae van die 2020
alles,
behalwe die pyn:
Ek voel al vir twee maande
soos die woord breek
(and counting)
- Anel de Meyer studeer tans vir 'n LLM-graad in Internasionale Privaatreg aan die Noordwes-Universiteit.
- Menings is rubriekskrywers se eie en weerspieël nie noodwendig die van Netwerk24 nie.
- Wonder jy waaroor studente praat? Lees meer meningstukke hier.
- Volg ons op Instagram en Facebook!
WIL JY VIR DIE STUDENT SKRYF?
Maar jy wonder nog die hele tyd hoe dit werk? Kyk hierdie video.
