Dit sit nie in enigeen se broek om donkernag deur digte bos die spoor van gewapende wildstropers te volg nie. Anke Kruger de Rosner van K9 Conservation op Hoedspruit ken die adrenalien daarvan byna so goed as wat sy honde ken.

Dis soms nogal ’n skok op die gestel om ’n mens se weeklikse verslag van jou selfoon- en app-gebruik te kry.

Noem my ’n doen-dit-selwer. Nie uit keuse nie, maar meestal uit noodweer en om begrotingsonthalwe. Kranig is wel nog lank nie vaardig nie.

Sukkel opregte blondekopvroue ook wanneer hulle ouer word om slu gesigshare te beteuel?

Gee vir my ’n storie wat niks met woedende oorloë en onverdraagsaamheid te doen het nie, vra ek die kombuisplafon met die neersit van die inkopiesakke en ná die ritte met die motorradio aan.

‘Gaan ons?” roep ek na my buurvrou. Ek weet sy sit op haar stoep agter die oorgroeide heining tussen ons huise. “Ons gaan!”

Elke keer wanneer ’n oproep na een van die dogters in die buiteland onbeantwoord is, dink ek aan tiekiebokse en kollekteeroproepe.

Die reëls uit die bundel 'Katastrofes' deur Breyten Breytenbach meld vroeg aan, en ek sê dit oor en oor soos ’n mantra tydens my staptog.

Ek het ’n vaste geloof in die drie-eenheid van ervaring, kennis en sogenaamde 'muscle memory'.

Skottelgoed was is sekerlik nie hoog op menige mens se doenlys nie; pure sleurwerk. Maar ek hou nogal daarvan.