"As jy vir my gesê het dat kanker my grootste leermeester sou wees, sou ek gelag het - en dan vir 'n terugbetaling gevra het!" skerts Ronellé Foster, wie se onverwagte reis deur akute miëloïed-leukemie (AML) haar gelei het tot die skryf van Kanker het my lewe gered - van 'n doodsbestaan.
Ronellé se storie gaan nie net oor oorlewing nie; dit is 'n openhartige verkenning om sin te maak uit die lewe wanneer dit jou die meeste houe gee.
"Jy leer baie oor jouself wanneer jou hare uitval en jy vasgevang is in 'n hospitaaljas, heeltemal alleen in 'n hospitaal tydens die moderne wêreld se grootste en skrikwekkendste pandemie," sê sy, terwyl sy terugdink aan haar behandeling by die Netcare Kuilsrivier-hospitaal se Haemalife-beenmurgoorplantingseenheid.
Oorspronklik van Malmesbury en nou woonagtig in Somerset-Wes saam met haar man en twee seuns, het Ronellé haar stryd in 'n bron van hoop vir ander omskep.
Haar storie is 'n baken van lig wat krag en inspirasie bied aan diegene wat hul eie uitdagings navigeer.
"As ek humor en hoop in hierdie oomblikke kan vind, kan ander ook," dring sy aan en herinner ons almal daaraan dat selfs die donkerste tye hul ligte lesse het.
Alhoewel sy nog nooit tevore met ernstige gesondheidsprobleme gesukkel het nie, verduidelik Ronellé dat lae bloeddruk en ystertekorte deel van haar lewe was vir so lank as wat sy kan onthou.
Sy het ook gereelde kneusplekke ervaar en moes sedert haar skooldae middagslapies neem, maar sy het probeer om 'n redelik gesonde leefstyl te volg en het nooit werklik siek gevoel nie.
Die diagnose
Op 45 het sy uiterste moegheid ervaar.
"Die chaos van die pandemie het net tot my stres bygedra. Inperkings, tuisonderrig en werk van die huis af het die lyne tussen my persoonlike en professionele lewe vervaag. My moegheid het so intens geword dat selfs basiese take moeilik gevoel het, wat spanning en frustrasie by die huis veroorsaak het.
"Met beperkte fondse en die meeste mense wat dokters en hospitale vermy het, het dit onmoontlik gelyk om 'n dokter te besoek - totdat 'n vriendin ingegryp en daarop aangedring het om 'n afspraak vir my te maak. Te uitgeput om te weier het ek vir die ondersoek gegaan, sonder om te besef hoe gelukkig ek was om haar ondersteuning te hê," vertel sy.
Op daardie stadium het Ronellé reeds twee maande lank aaneen gemenstrueer.
"Ek het dokter toe gegaan vir 'n roetine-papsmeer, in die hoop van 'n bevestiging dat alles reg was. Terwyl ek daar was, het ek genoem van my tandvleis wat terugtrek, 'n nuwe bekommernis wat opgeduik het.
"Verbasend genoeg was dit hierdie terloopse opmerking wat die dokter se aandag getrek het," onthou sy.
Die dokter het 'n volledige bloedtelling aanbeveel. "Aangesien ek slegs 'n basiese hospitaalplan en beperkte fondse gehad het, het ek gehuiwer.
Maar die dokter was bekommerd dat daar dalk iets ernstigs aan die gang was en het opgevolg.
"My skoonsuster het daarop aangedring dat ons die volgende oggend na die patoloog gaan. Kort ná die toets het ek 'n oproep van die dokter gekry wat vra of ons enige oorerflike bloedsiektes het.
"Ek het geantwoord: ‘Nee.' Toe het sy my opdrag gegee om dadelik na die hospitaal in Somerset-Wes te gaan, waar hulle reeds besig was om voor te berei vir 'n dringende bloedoortapping.
"Ek het nie besef hoe ernstig dit was nie. Sonder dat ek dit geweet het, het ek doodgebloei - 'n feit wat ek baie later sou ontdek.
"Ek het vir die kinders gesê ek sou vir 'n paar dae in die hospitaal wees vir 'n bloedoortapping en toe soontoe gegaan.
"Daar het 'n hematoloog homself voorgestel en met byna sekerheid AML, 'n aggressiewe bloed- en beenmurgkanker, by my gediagnoseer.
"Hy het my meegedeel dat slegs twee nabygeleë hospitale beenmurgoorplantingseenhede het en die Netcare Kuilsrivier-hospitaal aanbeveel."
Dr. Hannes Koornhof, 'n hematoloog by die Netcare Kuilsrivier-hospitaal se beenmurgoorplantingseenheid en een van die stigterslede van die Haemalife-beenmurgoorplantingseenheid by die hospitaal, het die diagnose bevestig..
Ronellé verduidelik dat sy meer oor die diagnose wou weet.
"Nuuskierig het ek na Google gekyk om meer oor AML-leukemie te wete te kom. Dit was 'n fout - die strawwe prognose van 'n oorlewingsyfer van drie maande het my soos 'n slag getref. Ek het my foon toegemaak en belowe om nie weer te soek nie.
"Die gedagte dat ek net drie maande oor het, het gebly, maar ek het geweet ek moes fokus op die luister na die dokters, my liggaam en my verstand om te oorleef. Ek het myself daaraan herinner: ‘Mislukking is nie 'n opsie nie.' "
Ten spyte van die uitdagings was 'n positiewe uitkyk en toewyding aan die behandelingsplan van kardinale belang.
Die plan het chemoterapie en 'n beenmurgoorplanting ingesluit.
Haar suster in Australië was 'n perfekte pasmaat vir die oorplanting, wat wonderlik was, aangesien daar slegs een broer of suster was om as 'n potensiële skenker te oorweeg, maar dit het sy eie probleme meegebring.
Inperkingsbeperkings het die proses bemoeilik, en daar was bykomende struikelblokke in die oes van die beenmurg te midde van verhoogde sekuriteitsmaatreëls en wêreldwye beperkings, om die veilige vervoer van die geoeste murg na Suid-Afrika te verseker.
Sy sê dat die toegewyde span by Haemalife, in samewerking met die Netcare Kuilsrivier-hospitaal, verseker het dat hierdie brose en kosbare pakkie veilig oor die wêreld gekom het en dat hul onwrikbare toewyding en kundigheid die hele proses glad laat verloop het, wat haar 'n tweede kans op die lewe gegee het gedurende sulke onsekere tye.
Ronellé deel haar storie oor die hantering van newe-effekte, behandeling en die impak wat haar pad na herstel gehad het - nie net op haar nie, maar ook op haar naaste familie, uitgebreide groep vriende en diegene met wie sy noue bande gesmee het gedurende hierdie traumatiese tydperk in haar lewe.
Dwarsdeur die boek bied Koornhof, 'n hematoloog by die Netcare Kuilsrivier-hospitaal se beenmurgoorplantingseenheid, praktiese advies en insigte oor verskeie aspekte van kanker in elke hoofstuk.
Hy dek kankerstatistieke, diagnostiese metodes, behandelingsopsies en hoe kanker versprei.
Ronellé se man, Alex, en haar sielkundige deel ook belangrike perspektiewe oor hoe 'n kankerdiagnose en -prognose nie net die pasiënt beïnvloed nie, maar die hele gesin en ondersteuningstelsel.
Alex bied 'n openhartige weergawe van die emosionele, sosiale en fisieke stryd wat hy in die gesig gestaar het en beskryf die impak op hul kinders en hoe die verwoestende diagnose hul lewe beïnvloed het terwyl hulle hulpeloos toekyk terwyl Ronellé haar kankerbehandeling ondergaan het.
