Willem Louw, Pretoria, skryf:
Die mens word gesien as ’n produk van sy omgewing – gevorm deur sy geskiedenis, kultuur en die konflikte rondom hom.
Nêrens is dit duideliker as in die voortdurende stryd in die Midde-Ooste tussen Israel en die Palestyne nie.
Albei groepe het grootgeword in ’n omgewing van konflik, wantroue, haat en geweld. Vir Israel het jare van onsekerheid en aanvalle ’n nasionale gees geskep wat oorlewing en beskerming eerste stel.
Hulle moes die vervolging in Europa oorleef en daarna vir ’n eie land van dag tot dag veg.
Vir Palestyne het geslagte van verplasing, besetting, verontmensliking en armoede ’n gevoel van onreg en wanhoop geskep.
Hierdie omgewings beïnvloed hoe elke kant die ander sien en maak dit moeilik om mekaar te vertrou.
Enige vredespoging word swaar belas deur hierdie geskiedenis.
Elke onderhandeling word beïnvloed deur herinneringe aan verbreekte beloftes en geweld.
Wanneer wantroue die omgewing oorheers, lyk selfs klein stappe na vrede gevaarlik.
Tog is daar steeds hoop.
Die geskiedenis wys dat omgewings kan verander.
Lande soos Suid-Afrika, Noord-Ierland en Spanje, om maar ’n paar te noem, het ook deur jare van haat en geweld gegaan, maar het vrede gevind deur volharding, moedige leiers en oop gesprekke.
Vir Israel en die Palestyne lê die hoop daarin om die omgewing te verander wat hul verhouding so lank bepaal het.
Onderwys wat begrip bevorder, ekonomiese samewerking wat armoede verminder, en internasionale steun wat regverdigheid beklemtoon, kan help om ware vrede moontlik te maak.
Die belangrikste is dat jongmense moet grootword in ’n omgewing van waardigheid, nie vrees of haat nie.
Vrede sal nie maklik of vinnig kom nie.
Maar as die mens ’n produk van sy omgewing is, lê die pad na vrede daarin om die omgewing te verander – een van geregtigheid en samewerking.
Hoop bly leef solank mense bereid is om die menslikheid in die ander kant raak te sien en saam ’n nuwe toekoms te bou.
